Chwile spędzone z koniem podczas czyszczenia to niezapomniane chwile oraz jedyna możliwość zaprzyjaźnienia się ze zwierzęciem. Jest to najlepszy moment, aby zarówno koń jak i jeździec zaufali sobie.

Podczas codziennej pielęgnacji konia mamy możliwość zaobserwowania czy koń jest zdrowy, nie ma ran czy opuchlizn. Dlatego pamiętajmy, że 30 minut przed jazdą poświęcone na czyszczenie naszego pupila zagwarantuje nam obopólne zadowolenie i zdrowie konia.
Niezbędne przyrządy do czyszczenia konia :
Każdy właściciel konia powinien mieć skrzynkę z koniecznymi przyrządami do codziennego czyszczenia konia. Najlepiej, gdy szczotki z których korzystamy są przeznaczone wyłącznie dla naszych koni. Dzięki temu unikniemy ewentualnego przeniesienia np. choroby skórnej od innego konia, który chorował. W naszej skrzynce przeznaczonej do pielęgnacji konia powinny znaleźć się :

1. Szczotka ryżowa/Twarda szczotka
Bardzo często, jeśli nie codziennie Twój koń wraca z padoku, na którym może pozwolić sobie na cudowne tarzanie się w piasku czy błocie. To oczywiście objaw zdrowia i dobrej kondycji konia, także podczas czyszczenia naszego brudasa cieszmy się, że nasz pupil ma dobry humor.

Takiego zakurzonego konia najlepiej na początku czyścić szczotką ryżową. Mają długi i twardy włos, dzięki czemu z łatwością "wymieciemy" pierwszą warstwę piasku z sierści i skóry konia. Pamiętajmy aby zawsze czyścić konia od lewej strony zaczynając od szyi aż do zadu, wówczas zawsze będziemy czyścić z włosem konia.

2. Zgrzebło
Po usunięciu pierwszej "padokowej" warstwy piasku zabieramy się za dokładniejsze czyszczenie konia. W sklepach jeździeckich możemy spotkać równego rodzaju zgrzebła. Najlepiej mieć zgrzebło metalowe oraz gumowe. Metalowe zgrzebło jest odpowiednie do czyszczenia dużych powierzchni konia omijając miejsca, gdzie kości odstają (szczególnie stawy, kłąb, kręgosłup). Z metalowym zgrzebłem należy obchodzić się delikatnie i z wyczuciem. Wykonujemy okrągłe ruchy na niewielkich odcinkach, delikatnie dociskając do skóry konia. Zgrzebło pozwala na usunięcie zaklejonych miejsc na sierści oraz na skórze jak również delikatnie masuje konia poprawiając jego krążenie. Miejsca wrażliwe u konia należy czyścić zgrzebłem gumowym, które odpowiednio zmieni swój kształt gdy będziemy czyścić miejsca, gdzie odstają kości. Dzięki temu usuniemy starą sierść oraz brud z takich miejsc jednocześnie nie robiąc krzywdy.

Obserwuj swojego konia. Podczas czyszczenia zgrzebłem najczęściej odnajdujemy niewielkie rany, opuchlizny czy inne urazy. Jeżeli Twój koń jest wrażliwy, to zrezygnuj z twardego metalowego zgrzebła i czyść wyłącznie gumowym. Zgrzebło gumowe jest bardzo dobre podczas gubienia sierści przez konia na wiosnę i zimę.


Zasada w jaki sposób czyścimy konia zgrzebłem jest podobna do poprzedniej. Rozpoczynamy od szyi konia, wykonując okrągłe ruchy i kończymy na zadzie konia. Należy pamiętać aby co jakiś czas czyścić zgrzebło. Najlepsza metoda to uderzyć zgrzebłem o ścianę boksu, wówczas przyczepiony brud i kurz od zgrzebła odpadnie. Pamiętajmy aby nie czyścić zgrzebłem miejsc konia, gdzie kości znajdują się tuż pod skórą! (stawy, kręgosłup, kłąb)

W niektórych sklepach jeździeckich spotkamy się z bardzo małym gumowym zgrzebłem. Jest to zgrzebło dzięki któremu bez stresu dla konia wyczyścimy mu łeb, aby był pozbawiony martwego naskórka i starej sierści. Zgrzebło to schowane jest pod naszą dłonią i wówczas koń ma wrażenie, że chcemy go pogłaskać. Jest to bardzo praktyczna rzecz szczególnie dla właścicieli koni nerwowych, które nie pozwalają sobie na wykonywanie czegokolwiek przy ich głowach.

3. Miękka szczotka
Po wyczyszczeniu zgrzebłem i usunięciu zasklejek z sierści oraz kurzu czas aby sierść Twojego konia zaczęła błyszczeć. Najlepiej do tego używać miękkiej szczotki z naturalnego włosia bądź równie delikatnej z syntetycznego włosia. Podczas czyszczenia miękką szczotką nie omijamy żadnych miejsc u konia. Pamiętajmy aby wyczyścić naszego konia bardzo dokładnie w miejscach, gdzie znajduje się popręg, siodło oraz ochraniacze. Brak piasku w sierści nie wywoła ewentualnego obtarcia skóry w tych miejscach.

Wielu jeźdźców w różny sposób używa miękkiej szczotki. Część z nich po prostu głaszcze szczotką sierść oczywiście rozpoczynając od szyi i kończąc na zadzie. Z mojego doświadczenia podczas czyszczenia tą szczotką można bardzo dokładnie usunąć resztki kurzu, stosując się do pewnej zasady. Najpierw wykonujemy ruch pod włos konia na potem z powrotem zaczesujemy sierść. Wykonujemy to na krótkich odcinkach.
Miękką szczotką czyścimy również głowę konia i uszy. Przeważnie konie lubią delikatne głaskanie szczotką, jeżeli jednak Twój koń obawia się takiego dużego przedmiotu w Twoich rękach polecam małe szczotki, które podobnie jak zgrzebło mieszczą się w dłoni. Wówczas koń powinien spokojnie przyjąć czyszczenie głowy. Nie zapominajmy o tym, że koń gubi tak samo sierść na brzuszku jak i na głowie, dlatego bardzo ważne jest aby była ona czysta i zadbana.

4. Grzebień do grzywy
Grzywa konia zawsze powinna być dokładnie wyczesana oraz pozbawiona słomy, która bardzo często zaplącze się w grzywie. Najlepszy do tego jest grzebień do grzywy. Obecnie w sklepach jeździeckich można spotkać różne rodzaje takich grzebieni. Najbardziej popularny jest niewielki metalowy grzebień, którym czeszemy grzywę. Ostatnio można też spotkać plastikowe grzebienie z wygodną rączką. Jeżeli nie mamy grzebienia możemy też użyć plastikowego zgrzebła tzw. iglak. Oczywiście grzywę zaczesujemy na stronę jak układa się grzywa Twojego pupila naturalnie.

Grzywa konia tak jak fryzura człowieka może być różna, w zależności od urody konia, kształtu głowy czy też upodobań jeźdźca. Najczęściej konie mają grzywę ułożoną po jednej stronie szyi prawidłowa długość grzywy odpowiada szerokości dłoni. Jeżeli grzywa jest zbyt gęsta i nie chce się układać często stosuje się tzw. "przerywanie grzywy". Wyrywamy szybkim ruchem niewielkie pasma włosów z grzywy rozpoczynając od okolic uszu i kończąc na kłębie. Może również używać do tego grzebienia poprzez owijanie najdłuższych włosów wokół grzebienia i szybkim ruchem wyrywania włosów. Gdy przerywamy grzywę małymi pasmami i energicznie to wówczas koń nie odczuwa bólu, a nawet przysypia zrelaksowany.

5. Szczotka do ogona/grzywy
W sklepach jeździeckich ostatnio znalazłam szczotkę do grzywy i ogona. Zanim jednak zaczniemy rozczesywać piękny długi ogon konia pamiętajmy o tym, że każdy włos konia rośnie 3 lata zanim będzie odpowiedniej długości. Dlatego zanim użyjemy szczotki do ogona najpierw rozczeszmy ogon palcami. Najważniejsze to usunąć słomę z ogona i delikatnie palcami rozczesujmy ogon, tak jakby nasza dłoń była grzebieniem a palce jej ząbkami. Dobrze jest, gdy stosujemy preparaty silikonowe do grzywy i ogona. Najczęściej są w rozpylaczu. Rozprowadzamy taki preparat po ogonie i po chwili bez problemu rozplączemy nawet największe kołtuny.

Dopiero po wstępnym rozczesaniu możemy zastosować szczotkę. Pamiętajmy jednak aby podczas jej stosowania trzymać ogon powyżej miejsca rozczesywania aby nie wyrywać włosów. Piękny koński ogon to gęsty i lśniący ogon - bez słomy!

6. Kopystka/Szczotkokopystka
Czyszczenie kopyt powinno być tak ważne jak nasze codzienne mycie zębów. Pamiętajmy, że koń większość czasu spędza w boksie, gdzie podłoże jest wilgotne i brudne. Regularne i częste czyszczenie strzałki kopyta uchroni Twojego konia przed gniciem strzałki. Aby koń miał zadbane i zdrowe kopyta oprócz czyszczenia kopystką pamiętajmy aby zapewnić regularny ruch konia na powietrzu (unikniemy gnicia strzałki) oraz aby koń był regularnie czyszczony przez kowala.

Polecamy mycie kopyta letnią wodą wraz z szarym mydłem. Dokładnie oczyścimy kopyto z zaklejonego brudu, szczególnie w okolicach piętki.

7. Plastikowe zgrzebło/iglak

Jest to szczotka którą szczególnie polecam do czyszczenia po jeździe, gdy koń ma tzw. zasklejki czyli sklejona sierść od potu. Iglakiem takim z łatwością wyczyścimy sierść z zaschniętych miejsc. Taką szczotką możemy również rozczesać grzywę konia, gdy nie posiadamy grzebienia.

8 .Miękka gąbka i ręcznik
Pamiętajmy o czyszczeniu nosa i całych chrap konia. Są to bardzo wrażliwe miejsca u konia, dlatego bądźmy delikatni i używajmy tylko małej i miękkiej gąbki. Zwilżmy wodą gąbkę i wówczas czyścimy nos naszego ulubieńca. Z doświadczenia zamiast gąbki mogę polecić chusteczki nawilżane dla niemowląt. Są one miękkie i nawilżone preparatem jednocześnie pielęgnującym skórę. Dzięki temu unikniemy ewentualnego podrażnienia chrap konia.

Ręcznik powinien znajdować się zawsze przy boksie. Potrzebny jest w wielu sytuacjach np. gdy koń wróci mokry z padoku i trzeba go wytrzeć, podczas "odkurzania" sierści konia, suszenia kopyt itp.

Żółwie (nazwa systematyczna nieustalona, zobacz niżej) – rząd owodniowców z gromady zauropsydów (Sauropsida)^[1] lub według linneuszowskiej klasyfikacji rząd z gromady gadów (Reptilia). Rząd żółwi dzieli się na 2 podrzędy, 14^[2] rodzin i obejmuje 328 gatunków oraz 124 podgatunki żyjące w czasach nowożytnych, tj. od 1500 roku n.e. W tym czasie wyginęło 8 gatunków oraz 2 podgatunki^[3].
Charakteryzują się obecnością pancerza chroniącego cały tułów. Wśród żółwi spotyka się zwierzęta zarówno mięsożerne, jak i roślinożerne, wodne i lądowe. Wszystkie są jajorodne. Zapłodnienie wewnętrzne odbywa się za pomocą narządu kopulacyjnego. Żółwie pomimo tego, iż są mniej zróżnicowane morfologicznie od innych gadów, potrafiły opanować najróżnorodniejsze środowiska poczynając od mórz, a na terenach pustynnych kończąc.
Występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, lecz zdecydowana większość to mieszkańcy ciepłej i umiarkowanej strefy wszystkich kontynentów oraz wysp oceanicznych i oceanów. Istnieje kilka gatunków żółwi, które zamieszkują Amerykę Północną, Europę i Australię, gdzie występuje klimat umiarkowany (mroźna zima lub bardzo gorące lato). Gatunki te potrafią przetrwać w takim klimacie, ponieważ zapadają w sen zimowy (hibernacja) lub sen letni (estywacja).
Jedynym żółwiem występującym na terenie Polski w granicach swojego naturalnego obszaru występowania jest żółw błotny. Czasem spotykane są gatunki obce polskiej faunie m.in.: żółw stepowy, żółwiak drapieżny, żółw jaszczurowaty, żółw ostrogrzbiety, żółw grecki, żółw czerwonolicy – zostały one introdukowane^[4].
Dział zoologii zajmujący się żółwiami to chelonologia.
23 maja jest obchodzony Światowy Dzień Żółwia

Jak pielęgnować żółwia stepowego?

2009-11-25

Pielęgnacja żółwia stepowego nie należy do zadań łatwych. Jeszcze do niedawna panowało przekonanie w żywieniu i opiece, że praktycznie wszystko co my, ludzie, spożywamy nadaje się dla żółwia stepowego. Nic bardziej błędnego! Otóż niewiedza na temat stepowców to pewna śmierć. Poprzez złe traktowanie i troskę można wyrządzić więcej krzywdy niż nieświadomej opieki. To zajęcie nie dla każdego, a jedynie dla cierpliwych. W tym artykule wskazuję na kilka przydatnych rad, jak pielęgnować żółwia stepowego.

krok 1

Oto rady:
1) Jeżeli już się zdecydowałeś na takie zwierzątko - pamiętaj, że nie jest to zabawka. Wprawdzie żółwie lądowe nie wydają żadnych dźwięków – ale też odczuwają!
2) Żółw lądowy na pewno nie nadaje się dla małych dzieci. Podrzucany i przez przypadek trącany – to dla niego każdorazowo wielki stres,
3) Na pewno trzeba zadbać o właściwe lokum:
- zasada jest taka, że robi się terrarium samemu lub kupuje na zamówienie zachowując odpowiednie wymiary (długość – to pięciokrotność długości plastronu żółwia, szerokość – taka, by miał swobodę w poruszaniu się,
- podłoże - tu istnieje dowolność i wyobrażenia hodowcy, ale najskuteczniejsze jest takie, gdzie żółw może zarówno wygrzewać się w ciepłym miejscu, jak i w mniej nasłonecznionym,
- temperatura i wilgotność powietrza - wahają się od 27 do 30ºC w dzień, a w nocy nie powinna spadać poniżej 20ºC, wilgotność – to 75-80%. Proponuję tu założyć programator do temperatury i pomiaru wilgotności, to urządzenie zapewni stałą temperaturę i będzie wskazywać odpowiednią wilgotność.
- kryjówka to podstawa dobrego samopoczucia żółwia. Można wydzielić jakiś obszar i zrobić zadaszenie nad podłożem; żółw, gdy nie chce być na widoku, po prostu opuszcza to miejsce,
- stały dostęp do światła - o tym też nie należy zapominać, żółwie muszą mieć styczność ze słońcem. Jeżeli nie ma takiej możliwości, należy zaopatrzyć się w żarówkę UV (koszt ok. 100 zł – do wymiany co pół roku). Promienie te dają gwarancję dobrego stanu zdrowia i powodują, że skorupa jest twarda. To podstawowe warunki, by żółw czuł się dobrze w stworzonym dla niego domu.
 A teraz kilka istotnych punktów odnośnie żywienia i zabiegów pielęgnacyjnych.
Pokarm musi być zróżnicowany w proporcjach 95% - zielenina, 5% - uzupełnienie. Zabrania się szczególnie podawania:
- wszystkich rodzajów sałat – mają ogromne ilości szczawianów wapnia, powoduje to spustoszenie w organizmie! Te zmiany są nieodwracalne, a nawet mogą prowadzić do skutków śmiertelnych. Następstwa to: zdeformowany pancerz, krzywe nogi, schodząca skóra z części miękkich, to tylko nieliczne szkody z wymienionych, ale powodujące, że żółw cierpi i to bardzo mocno,
- roślin strączkowych - takich jak: fasola, kalafior, brokuły (z pozoru bogate w witaminy, ale tylko dla człowieka, zwierzę natomiast nie jest w stanie tego przetrawić, dostaje wzdęć i rozwolnienia,
- owoce – maliny, jabłka, truskawki, brzoskwinie – można podawać, ale w bardzo małych ilościach , najlepiej raz na tydzień jako urozmaicenie smakowe,
- wyjątkiem są pomidory, ogórki i marchew, zjadane bardzo chętnie, ale i tu jest zalecana rozwaga.
 Dobrze skonstruowane menu dla żółwia stepowego i jego pielęgnacja to:
- zielenina – każdy mlecz, babka, koniczyna, mniszek lekarski, lucerna, malwa ogrodowa i dzika róża oraz wiele wiele innych (odsyłam do poradnika „Zioła i rośliny lecznicze, łatwe i pewne rozpoznanie”) to rośliny dostarczające bogatą porcję witamin dla naszych ulubieńców,
- zrywanie przy drogach, gdzie są zanieczyszczenia, i przy osiedlowych skwerkach – jest zabronione. Jeśli zrywasz, to w miejscach niedostępnych dla psów i innych zwierząt. Przed podaniem jedzenia należy przepłukać je w gorącej wodzie, dopiero tak przygotowany pokarm może trafić do konsumpcji. Należy stosować mieszanki z ziół, a nie ograniczać się tylko do jednej zieleniny, np. mlecza, choć ten rodzaj chwastu to w 99% przysmak żółwi, bez którego nie potrafią się obejść,

 Nie puszczamy żółwia stepowego na tzw.spacerki po podłodze”– ten sposób to cichy zabójca w postaci zapalenia płuc, które objawia się w ostatnim stadium życia zwierzaka! Narażony jest na przeciągi i szybko może zachorować. U żółwi ta choroba przebiega bezobjawowo i to jest minus, bo nie można udzielić pomocy,
- wyprowadzamy na spacery kontrolowane w bezpiecznym miejscu, np. ogródek, łąka, gdzie bezpiecznie może pochodzić,
- kąpiele wodne to też istotny element pielęgnacji i dający dobre samopoczucie. Kąpiel wskazana jest raz w tygodniu po 20 minut, temperatura wody ok.35ºC, taka, jaką stosujemy pod prysznicem. Woda nie może przekroczyć wysokości połowy pancerza – inaczej grozi to utopieniem. Żółw ma swobodnie brodzić po wodzie, do wody dodajemy 2 krople witaminy A.

 Sprawdzamy stan przyrostu pazurów i pyska! Jeżeli nie wiesz, jak przyciąć pysk i pazury, nie rób tego samemu, bo możesz wyrządzić żółwiowi krzywdę - a tego nie chcesz na pewno. Lepiej udać się do weterynarza.
- stan oczu sprawdzamy raz na dwa tygodnie, chyba że coś jest podejrzanego - to wiadomo, że szykuje się wizyta u lekarza. Jednak gdy jest wszystko w porządku, to zapobiegawczo przemywamy oczy rumiankiem dla nawilżenia spojówek,
- ćwiczymy kondycję żółwia stepowego poprzez stwarzanie mu różnych bezpiecznych przeszkód. Musi mieć ciągle gdzie się wdrapywać i wkopywać – tak właśnie ćwiczy i umacnia swoje mięśnie. Ciekawość to cecha żółwi, która zmusza je do ciągłego maszerowania i tłuczenia się w terrarium.

 eżeli wszystkie te informacje we właściwy sposób wykorzystasz, to jestem pewna, że będziesz dumny ze swej hodowli. Z czego tak śmiało wnioskuję? Tak się składa, że jestem od 20 lat właścicielką trzech stepowców i muszę powiedzieć, że to fascynujące gady i duża przyjemność bycia za nie odpowiedzialną.

Chciałam was poinformować że przez parę dni mogę NIE pisać postów.Ponieważ wyjeżdżam w piątek do babci oraz mam bardzo dużo nauki.
Przepraszam 
z powiadomieniem Marcelina . 

Teraz napiszę o szczurkach :D

ZDROWIE SZCZURKÓW - INFORMACJE OGÓLNE

Utrzymywanie szczurów polega także na dbaniu o ich zdrowie. Nie chodzi jednak o to, żeby leczyć, ale przede wszystkim zapobiegać.

Podstawowe zasady, czyli jak chronić zdrowie gryzoni
Karma dla szczura powinna być łatwo przyswajana przed jego organizm. Podstawą jest oczywiście ziarno, ale nie zapomnijmy o dodatkach. I choć jest to napisane na każdej odwiedzonej przeze mnie stronie o szczurach napiszę to jeszcze raz - szczurkom nie podajemy słodyczy, tłustych potraw, przyprawionych potraw, nieświeżej żywności i cytrusów. Ważna jest także dbałość o pochodzenie produktów. Szczur zawsze musi mieć świeżą wodę do picia i możliwość ścierania zębów. Temperatura w pomieszczeniu, w którym przebywa powinna być stała. Klatka musi być ustawiona w miejscu, w którym nie ma przeciągu. Zdrowiu szkodzi także stres, brak ruchu i higieny. Profilaktycznie można podawać Echinaceę oraz chrom w małych ilościach. Pamiętaj, aby regularnie kontrolować stan zdrowia swojego szczurka i na wszelkie objawy reaguj natychmiast - im szybciej rozpoczniesz leczenie, tym są większe szanse na szybki powrót do zdrowia i z pewnością oszczędzisz zwierzęciu wiele stresu i cierpienia.
Jeśli wprowadzasz do stada nowe osobniki warto przeprowadzić dwutygodniową kwarantannę a także, o ile masz dostęp do specjalisty od gryzoni, udać się na wizytę kontrolną do lekarza.
Im szczurek jest bardziej oswojony, tym lepiej znosi wszelkie zabiegi związane z pielęgnacją oraz mające ratować jego zdrowie, dlatego nie zaniedbuj kontaktu ze swoim podopiecznym.
Dobrze jest regularnie ważyć swoje zwierzątko i notować wyniki. Nagły spadek wagi może świadczyć o problemach ze zdrowiem. Ważenie konieczne jest również przed obliczeniem odpowiedniej dawki leku.
Podstawowe parametry życiowe szczura Temperatura : 37,7-38,5
Ilość oddechów na minutę: 71 u dorosłych i 146 u młodszych osobników
Ilość uderzeń serca na minutę: 250 u dorosłych i 493 u młodszych
Ciśnienie krwi: 84-134 mm Hg
Średnia waga dorosłego samca: 250-550 g
Średnia waga dorosłej samicy: 225-400 g
Szczurzy układ immunologiczny
Zbiór mechanizmów, które ochraniają organizm przed chorobami likwidując patogeny i komórki nowotworowe nazywamy układem odpornościowym. Działa on sprawnie gdy zwierzak jest zdrowy, a mniej skutecznie gdy szczur jest chory, zestresowany lub cierpi na niedobory witamin czy mikroelementów. Niektóre osobniki mogą mieć genetycznie upośledzoną odporność.
Jest kilka sposobów, aby podnieść szczurzą odporność. Szczegółowo opisuję je w dziale o profilaktyce.
Jak poznać, że szczur jest chory?
Częste objawy: brak apetytu, problemy z poruszaniem się, wyjątkowe zainteresowanie jedną z części ciała (lizanie, wygryzanie, drapanie), wydzielina z oczu lub noska, "wytrzeszczone" lub chore oczka, rzadka sierść, zmiany skórne, niepokojące zachowanie, zmiany na którejś z części ciała, zapadnięte boki, zmiany na uszach, odwodnienie, apatia, szumy w klatce piersiowej, świszczący oddech, dyszenie, problemy z uzębieniem i dziąsłami, brzydki zapach, rany, guzy, owrzodzenia ciała, zmiany w okolicach narządów płciowych, ospałość, zaciskanie kończyn, komplikacje w wypróżnianiu się jak długotrwała biegunka.
Pierwszym i często spotykanym objawem w przypadku choroby jest wyciek porfiryny (brunatnej substancji) z oczu, noska lub narządów rodnych u samic.
Kiedy do lekarza?
W lżejszych przypadkach możesz wykorzystać domowe sposoby radzenia sobie z niepoważnymi schorzeniami (lekka biegunka, lekkie przeziębienie, chwilowa utrata apetytu bez dodatkowych objawów, niewielkie zmiany w zachowaniu, małe zadrapania) - informacje znajdziesz na stronie. W internecie znajdziesz też wiele artykułów dotyczących radzenia sobie z problemami. Pamiętaj jednak, aby nie leczyć zwierzęcia na własną rękę. Zawsze kiedy ze zwierzęciem dzieje się coś niepokojącego warto udać się do lekarza weterynarii.
Zwłaszcza w mniejszych miastach dosyć trudno jest spotkać lekarza, który zna się na szczurach, dlatego warto zrobić rozeznanie w lecznicach zanim wizyta będzie konieczna. Niestety wciąż powszechne jest, że szczury budzą u lekarzy obrzydzenie, czasem weterynarze odmawiają leczenia zwierzęcia. Niejednokrotnie ich wiedza na temat szczurów jest o wiele mniejsza niż szczurzego pasjonata - osoby bez wykształcenia. Lekarz ma obowiązek informować cię o całym przebiegu leczenia. Pamiętaj też, że wet może być specjalistą w dziedzinie szczurzego zdrowia, a nie zachowań.
Zdarza się, że w niektórych miastach nie znajdziesz lekarza, który będzie na tyle kompetentny, aby leczyć gryzonie. W tym wypadku staraj się o schorzeniu dowiedzieć jak najwięcej i postaraj się przekazać informacje weterynarzowi.
Do lekarza idź wtedy, gdy schorzenie nie mija przez kilka dni lub jego stan jest poważny.
Rozpoznanie bólu
Ból głowy (również ból w pyszczku i bóle uszu) - nadmierne potrząsanie głową; przyciskanie głowy do kątów; apatyczny wzrok; problemy z przyjmowaniem pokarmów; przechylenie głowy.
Ból narządów wewnętrznych - apatia; leżenie w kłębku; garbienie się; napinanie mięśni, wykazywanie zainteresowania brzuszkiem (np. gryzienie); panika lub pisk przy lekkim ucisku.
Ból kręgosłupa (również urazy ogona) - problemy z poruszaniem się, niedowład; zwierzę kuleje; unikanie dotykania grzbietu; trudności z trzymaniem moczu i defekacją; drgawki.
Apteczka, czyli co warto mieć na wszelki wypadekLeki: ibuprofen (przeciwzapalny i przeciwgorączkowy - dawka 130-135 mg/kg dwa razy dziennie, doustnie), aspiryna (przeciwzapalny i przeciwbólowy - dawka: 100-150 mg/kg co 4 godziny, doustnie), rivanol/jodyna (do przemywania otarć - nie ran), nadmanganian potasu (dezynfekacja ran), węgiel leczniczy (na zatrucia), sól fizjologiczna, lakcid/lacidofil (do stosowania w trakcie podawania antybiotyku).
Przyrządy: przecinacz do tabletek (przydatny przy wydzielaniu dawki, kosztuje około 5zł), strzykawka (bez igły - pomaga w podawaniu leków). Przydatne mogą okazać się również waciki i pipetka.
Prawidłowe postępowanie w leczeniu szczurków
- Konsultując chorobę ze specjalistą zawsze podaj wszystkie zauważone przez siebie objawy - nawet jeśli wydaje ci się, że nie są związane z chorobą. Poinformuj również dokładnie jakie leki podałeś zwierzęciu dotychczas.
- Zadbaj o komfort szczura i temperaturę w jakiej przebywa.
- Podawaj leki o stałych porach, nie zapominaj o ochronie jeśli podajesz antybiotyk.
- Dbaj o to, aby gryzoń pił i jadł.
Odżywianie chorego szczura
Zwykle chore zwierzę nie ma apetytu, a jeśli szczur nie będzie jadł, nie wyzdrowieje. Na szczęście możemy uciec się do kilku sztuczek, aby zachęcić ogonka do jedzenia. Najlepiej jest kupić Nutridrink - jest to preparat dla osób poważnie chorych lub rekonwalescentów - doskonale nadaje się do podawania szczurom. Do tego możesz wsypać odrobinę beta glukanu 1/3,1/6,D - aktywizuje pracę układu odpornościowego. Napój możesz podawać w strzykawce - oczywiście doustnie.
Choremu zwierzęciu można podawać również produkty ze "szczurzej czarnej listy" - jeśli tylko będzie chciał je jeść. Pamiętaj, że brak pożywienia bardzo osłabia organizm, więc aby maluch miał siłę do walki z chorobą musi przyjmować jakikolwiek pokarm.
Bądź gotów na każdą możliwość
Zanim będzie Ci to potrzebne, a jeśli masz pod opieką szczurka przygotuj kartkę na której zapiszesz: adres, telefon i informacje o godzinach przyjęć do dobrego lekarza weterynarii oraz do lecznicy całodobowej (jeśli nie ma takiej w twoim mieście - znajdź inną - zawsze nie będziesz całkowicie sam jeśli zdarzy się wypadek, a konsultacja telefoniczna może uratować życie pupilowi). Pamiętaj, aby mieć odłożone pieniądze "na czarną godzinę". Zastanów się także w jaki sposób dotrzesz do lekarza weterynarii.
Zdobywaj informacje i ucz się
Nigdy w 100% nie ufaj lekarzowi. Zawsze na temat danego schorzenia staraj się dowiedzieć jak najwięcej i szukaj konsultacji u innych, doświadczonych osób. Zdarzały się przypadki, że weterynarze podawali szczurom - śmiertelną dla nich - penicylinę, często też aplikują leki w niewłaściwych dawkach. Zawsze pytaj lekarza co podał twojemu pupilowi i w jakich ilościach.

Dziś napiszęę o biedronce ;D
Biedronki (Coccinellidae) – rodzina obejmująca niewielkie chrząszcze o owalnym, wypukłym ciele. Przeszło 5,2 tysiąca gatunków na całym świecie, w Polsce ok. 80.
Żywią się mszycami, dlatego wykorzystywane są w biologicznym zwalczaniu tych szkodników. Mnożą się bardzo szybko i mogą dawać 2-4 pokolenia rocznie. Zimują owady dorosłe. W tym celu potrafią gromadzić się setkami, a nawet tysiącami w różnych miejscach - pod ziemią, w budynkach czy pod korą drzew. Czułki biedronek są przeważnie krótkie lub bardzo krótkie. Mają 8-11 członów, często na ich końcach występuje buławka. W aparacie gębowym charakterystyczne są głaszczki szczękowe o kształcie toporków. Głowa szeroka, wchodzi w przedplecze. Zaniepokojone larwy lub dorosłe chrząszcze wydalają poprzez stawy nóg hemolimfę o żółtym zabarwieniu, która ma trujące właściwości.
Jednym z przedstawicieli jest biedronka – owad o długości ok. 6 mm, pokryty czerwonymi lub pomarańczowymi pokrywami skrzydłowymi, nakrapianymi kontrastowymi plamkami. Biedronki odżywiają się owadami roślinożernymi, są zatem z punktu widzenia człowieka pożyteczne.
W Polsce najczęściej występuje biedronka siedmiokropka; od 2006 roku obserwuje się inwazję azjatyckiej biedronki Harmonia axyridis, która może zagrozić rodzimym gatunkom.
 

Przepraszam że wczoraj nic nie napisałam ale jakoś nie miałam czasu :(.
A wiec dziś napiszę :
1.Delfinach
2.Owadach
Dziś nie są zwierzęta domowe ale można też dużo się o nich dowiedzieć :)
 
Delfin – ogólne określenie wodnych ssaków z rzędu waleni, z rodzin Delphinidae (delfiny oceaniczne) i Platanistidae (delfiny słodkowodne)^[1], obejmujące średniej wielkości walenie charakteryzujące się wydłużonym pyskiem i obecnością melonu.
Zamieszkują morza obu półkul i wiele rzek strefy równikowej^[1]. Często przebywają w gromadach (stadach) od kilku do nawet kilkuset osobników, o wyraźnie zaznaczonej hierarchii. Odbywają dalekie wędrówki. Posiadają zdolność do echolokacji^[1], a przynajmniej jeden gatunek (Sotalia guianensis) także do elektrorecepcji. Porozumiewają się za pomocą dźwięków^[1], określanych jako język delfinów.
Delfin śpi, unosząc się w wodzie na głębokości około 50 cm, z jednym okiem otwartym^[2]. Oddycha wynurzając się co 30 sek. na powierzchnię, nie budząc się. Delfiny często polują ławicami. Czasami nawet polują z rekinami. Żywią się rybami, kalmarami i skorupiakami. Ich głównym naturalnym wrogiem jest orka.
Delfiny są zwierzętami socjalnymi. Według współczynnika encefalizacji inteligencja delfina wynosi 4–5 i jest wyższa niż u szympansa (dla porównania inteligencja wg tego kryterium dla człowieka wynosi 7, a szympansa 2,5). Tresuje się je do sztuczek w delfinariach. Zdarza się, że pomagają innym delfinom, rannym lub chorym, a czasami nawet człowiekowi.
Tworzenie dużych społeczności pozwala delfinom uniknąć ataku drapieżnika, przede wszystkim rekina. Samice ze swoimi młodymi otoczone są szczególną ochroną, ponieważ zawsze znajdują się wewnątrz stada^[3].
Żyją od 7 do 21 lat.
  
 Owady,inaczej insekty
  Najliczniejsza grupa zwierząt. Są to zwierzęta wszystkich środowisk lądowych, wtórnie przystosowały się też do środowiska wodnego. Były pierwszymi zwierzętami, które posiadły umiejętność aktywnego lotu. Rozmiary ciała owadów wahają się od 0,25 mm do ponad 350 mm. W Polsce do najliczniej reprezentowanych rzędów owadów należą motyle, chrząszcze, błonkówki i muchówki. Owady mają olbrzymie znaczenie w przyrodzie, są wśród nich owady zarówno pożyteczne, jak i szkodniki, komensale i pasożyty. Nauka zajmująca się owadami to entomologia.
Owady mogą być rożne  inną nazwę jak i zarówno kolory niektóre gryzą a niektóre nie :)

Teraz napiszę o ,myszoskoczku  jak je pielęgnować :)

Myszoskoczki są zwierzętami bardzo łatwymi w utrzymaniu. Nie trzeba im poświęcać zbyt dużo czasu. Wystarczy kilka razy w tygodniu wyjąć myszoskoczka z klatki i pozwolić mu swobodnie pobiegać po mieszkaniu, oczywiście pod naszą kontrolą o ile tylko myszoskoczek jest na tyle oswojony.   Myszoskoczki tak samo jak i każde inne zwierzę, mają zarówno zalety jak i wady. Główną zaletą tych zwierząt jest to, iż mają niewielkie zapotrzebowanie na wodę i pożywnie. Nie wymagają dużo opieki. W utrzymaniu czystości myszoskoczka pomaga im regularna kąpiel w piasku, który umieszczamy w klatce w pojemniku nieco większym niż samo zwierzątko. Dlatego nie musimy czyścić i kąpać zwierzaka. Kolejną zaletą jest to, iż nie zanieczyszczają swojego „domku”, nie wypróżniają się za często, dlatego też nie trzeba zbyt często wymieniać im ściółki. Największą wadą natomiast jest to, iż myszoskoczki bardzo lubią drapać i gryźć klatkę. Co może bardzo często denerwować opiekunów.  Przy żywieniu myszoskoczków pamiętajmy aby ich pożywienie było pełnowartościowe. Mieszanka pokarmu powinna być głównym składnikiem pożywienia myszoskoczków.  Poza tym myszoskoczkom można podawać sianko z różnymi ziołami, oczywiście nie za często, raz w tygodniu w zupełności wystarczy. Polecane jest siemię lniane, w postaci suchej, czyli nie gotujemy siemienia. Myszoskoczki swobodnie sobie pochrupią ten przysmak. Mogą również jeść liście mlecza, ale również nie za często, ze względu głównie na wrażliwy układ pokarmowy. Należy pamiętać jednak o tym, aby liście były czyste. Po zebraniu należy je dokładnie umyć. Myszoskoczki oprócz karmy wieloziarnistej, która stanowi ich główny składnik pożywienia, mogą także jeść różnego rodzaju owoce, na przykład jabłka, arbuzy, czereśnie, truskawki, gruszki, a także wiele warzyw takich jak na przykład marchew, ogórek, sałata. Owoce i warzywa stanowią przysmak dla myszoskoczka.  Myszoskoczki nie wymagają wiele miejsca w mieszkaniu, dlatego małe mieszkania znakomicie nadają się do hodowli tego zwierzaka.



 Myszoskoczki to zwierzęta roślinożerne. Nie należy im podawać żadnych mięsnych pokarmów. Nie powinien jeść ludzkiego jedzenia. Najlepiej udać się do sklepu zoologicznego i wybrać odpowiednią karmę do swojego pupila. W razie problemów ze znalezieniem karmy, warto spytać sprzedawcę, który na pewno znakomicie doradzi. Mieszanka pokarmu powinna być głównym składnikiem pożywienia myszoskoczków.  Poza tym myszoskoczkom można podawać sianko z różnymi ziołami, oczywiście nie za często, raz w tygodniu w zupełności wystarczy. Polecane jest siemię lniane, w postaci suchej, czyli nie gotujemy siemienia. Myszoskoczki swobodnie sobie pochrupią ten przysmak. Mogą również jeść liście mlecza, ale również nie za często, ze względu głównie na wrażliwy układ pokarmowy. Należy pamiętać jednak o tym, aby liście były czyste. Po zebraniu należy je dokładnie umyć. Myszoskoczki oprócz karmy wieloziarnistej, która stanowi ich główny składnik pożywienia, mogą także jeść różnego rodzaju owoce, na przykład jabłka, arbuzy, czereśnie, truskawki, gruszki, a także wiele warzyw takich jak na przykład marchew, ogórek, sałata. Owoce i warzywa stanowią przysmak dla myszoskoczka. Ponieważ myszoskoczki mają wrażliwy układ pokarmowy, należy uważać aby nie podawać im zbyt dużo kapusty, która może powodować wzdęcia, oraz może być przyczyną powstawania biegunek. Należy zatem uważać, co je nasz pupil.
Dla urozmaicenia żywienia skoczków, możemy im podać różnego rodzaju dropsy, pastylki, kolby, które zakupić możemy w każdym sklepie zoologicznym. Zwykle jednak sprzedawcy odradzają zakupu tego typu pokarmu, gdyż może on zaszkodzić zwierzakowi. Nie zawierają one naturalnych składników, nasz zwierzak po prostu może źle przyjąć dany pokarm i po prostu go nie strawi co może być to przyczyną choroby myszoskoczka. Przy karmieniu myszoskoczków należy pamiętać również o drewnie, na którym myszoskoczek może ścierać sobie zęby. Zęby myszoskoczka rosną całe życie, dlatego aby zapobiec chorobą i kaleczeniu gryzonia należy zapewnić mu naturalne składniki które przyczyniają się do ścierania zębów.